Daar gaan we dan. Op naar Spanje. Ter ere van het 45-jarige huwelijk van mijn ouders gaan we met z’n allen (broers, zussen, aanhang en een berg kinderen) op vakantie. We willen natuurlijk vliegen, maar dit blijkt een rib uit ons lijf en een ledemaat naar keuze. Dus we gaan met de auto. Het verbaast me hoeveel spullen er in onze auto passen; twee kinderen, twee volwassenen en ongeveer 23 verschillende elektronische apparaten, waaronder de dvd-speler die ik van een collega mocht lenen (daar ben in na het eerste uur rijden al vreselijk dankbaar voor!). We vertrekken om 04:00u in de nacht, onder het mom van dan slapen de kinderen nog even lekker… Dus.

Oké, de kinderen slapen niet. Misschien niet gek, want wij hebben al drie weken lang geroepen dat we naar Spanje gaan, dat we gaan zwemmen, zandkastelen gaan bouwen en dat het daar heerlijk warm is. Wat we enigszins vergeten zijn te vertellen, is dat we eerst nog 100 uur moeten rijden eer we in Spanje zijn… En oh ja, we stoppen eerst nog in Frankrijk voor een overnachting omdat pa en ma het anders niet trekken. Geen wonder dus dat Aimee na een uur of twee vraagt, ja ja daar komtie: “Zijn we er al bijna? “… Zucht…

De kadootjes doen hun werk. Ik had van een collega de tip gekregen om kleine kadootjes in te pakken en die op moeilijke momentjes uit te delen. Kleine bouwpakketjes en stickerboekjes doen wonderen. Weer 20 minuten verder.

Eenmaal in Frankrijk zijn we drie films verder, is de eerste zak snoep leeg en heeft Aimee nog maar 24528 keer gevraagd of we er al zijn. Ik heb twee bladzijdes van mijn boek kunnen lezen en mijn man is goed op weg met de tweede zak snoep. Door zijn verhoogde bloedsuikerspiegel kan hij de komende vier uur toch niet slapen en rijdt hij gestaag door. Niet te hard, want op iedere afrit lijken er een stuk of tien Franse motormuizen, of moet ik zeggen Franse Motosouris (dat is Frans zegt Google translate), op de loer te staan. De omgeving wordt steeds mooier, de rijstijl van de Fransen steeds heftiger en de temperatuur loopt op. Ook in de auto trouwens… Wij weten vaak al dat we even moeten stoppen omdat er iemand naar de wc moet nog voordat het daadwerkelijk benoemd is…

Reisdag nummer 2: nog zes uur te gaan en dan zijn we in Spanje. Om 10:00u wordt de eerste zak hamkaaschips losgetrokken en de lucht zorgt voor een bijna misselijkmakende geur in de auto. De aankomsttijd op de TomTom (ook geleend trouwens en ook super dankbaar voor!) komt steeds dichterbij. Ik geniet van de omgeving die steeds mooier wordt, steeds groener en er doemen steeds meer bergen op in de verte. Spanje, we komen er aan!

Regen… Wat? Hoezo regen? De gehuurde villa is plotsklaps minder mooi dan op het plaatje op internet. Ik snap waarom men nooit een plaatje in de regen op het internet zet. Citaat uit een folder met donkere plaatsjes: “Kijk hier in het koud en nat. Onze villa is daar eigenlijk niet voor gemaakt en derhalve vindt u op verschillende plekken lekkage, staat er stroom op de buitenverlichting, hebben we geen verwarming maar een openhaard want dat staat zo idyllisch en is het brandhout… uuuhhmm… ook nat..” We zijn te moe ons er te druk over te maken. De volgende dag zou het beter zijn.

En dat was ook zo! Iedere dag werd het wat warmer, ging de wind minder waaien en sliep onze kleine vakantieganger steeds langer… Ware het niet dat het kindje van mijn broer een Nijntje wekker had… Deze (boosaardig kijkende) Nijn doet zijn ogen open bij een gezette tijd, geeft licht en maakt het, dan nog slapende, kind – jawel, niemand snapt het – wakker! Mijn nichtje deed daar nog eens een schepje bovenop door de roepen: “Nijntje is wakker! Pappa, Nijntje is wakkkeeerrrrr!”. Zij riep dit zo hard dat je bij de laatste wakkeeerrrrrrr de rollende rrrr met stuiptrekkingen van de ademnood hoorde stokken… heel vervelend.
Maar je, zo hadden we lekker wat aan onze dag, he?! Pffff

De vakantie was heerlijk. Heel veel plezier, mooi weer, lekker eten en veel gelachen. Wij vierden met de familie het 45-jarige huwelijk van mijn ouders. Er was een heuse feestavond waarbij bijna alle 10 kleinkinderen iets opvoerden en wij als kinderen met emotionele en grappige anekdotes op de proppen kwamen. Mijn ouders hebben hun gelofte herschreven en voorgedragen. Het was de hysterische reis (zelfs inclusief de terugreis die ik momenteel nog steeds verwerk) dubbel en dwars waard!

Blogger Esther 2Ik ben Esther, ergens in de dertig, getrouwd met Jurian en moeder van een driejarige prachtig blonde peuterpuber en bonusmama voor een prachtige 9-jarige zoon. Wij hebben een hond die Wolf heeft maar die we gezien haar karakter ook makkelijk (angst) haas hadden kunnen noemen. Ik werk fulltime en zing in een geweldig cover band. Moeder zijn vind ik een geweldige maar ook geweldig hysterische bedoeling. Ik probeer er het mooiste van te maken en ik blog er graag over… Therapeutisch denk ik… 🙂

Meer lezen van Esther? Check haar blogs ‘Werk en privé gescheiden houden? Ja hoor, tuurlijk!’, ‘De pittige peuterupdate 3.0 is nu beschikbaar’ en ‘Groeipijn van het manische moederschap’

Beeld boven: Pinterest