De bevalling. Wie heeft dit verzonnen? Het moet iemand zijn die niet zo van de details was. Want op de hoofdlijnen klopt het. Er zit iets in en het moet eruit. En die klus laten we over aan de vrouw. Zij kan namelijk uitstekend met ontberingen omgaan. Op detailniveau roept de bevalling nog wel wat vragen op. Zoals: waarom heeft het gemiddelde babyhoofdje een omtrek van 35 cm en is het geboortekanaal op top van ontsluiting slechts 10 cm breed? En: waarom is het maken van een baby in circa 15 minuten gebeurd en duurt de bevalling zo’n 16 uur? En tot slot: waarom moeten veel vrouwen poepen tijdens de bevalling? Alsof het al niet gênant genoeg is om met een wit ontbloot onderlijf in de beugels te hangen, terwijl heel Medisch Centrum West naar je kijkt.

Barbapapa

De eerste tekenen van mijn bevalling kwamen vrij onverwachts. Ik was 37 weken zwanger en de administratie van mijn bedrijfje aan het bijwerken. Onrustig liep ik door het huis. Er gebeurde van alles in mijn buik. Ging het dan echt beginnen? Ik moest eigenlijk nog mijn tas pakken, mijn wenkbrauwen epileren en de schuur stofzuigen. Terwijl ik nieste voelde ik een glibberige Barbapapa mijn lichaam verlaten. Dat bleek later de slijmprop te zijn. Daar is dus nooit een leuk, vrouwvriendelijk woord voor bedacht. Zoals ook niet voor vele andere onesthetisch begrippen rondom zwangerschap, bevalling en borstvoeding. Denk aan eendenbek, vulva, uitdrijven, nageboorte, zoogkompres en lactatie. Daar loop je toch niet warm voor? Alleen het tepelhoedje is leuk, omdat het iets carnavalsachtig heeft. Enfin, toen de weeën met regelmaat kwamen belden we het ziekenhuis. We mochten komen. Maar niet voordat mijn benen en de unit waren geschoren, die straks volop in de spotlight zouden komen te staan.

Nationale Open Huizen Dag

Toen we laatst de foto’s van de bevalling terugkeken, kwam het 28 uur durende feestje weer helder op mijn netvlies. De eerste uurtjes maakten we leuke selfies. Duimpjes omhoog, grapjes  met de hartslagmonitor, een spuugbakje op ons hoofd. Ach, het thuisfront kon via de ‘Baby-groepsapp’ volop meegenieten. In de uren daarna zijn vooral selfies te zien met alleen mijn man erop gebarend dat alles oké is. Op een aantal foto’s zie je mij op de achtergrond, met mijn middelvinger omhoog en het spuugbakje op kinhoogte. Ik was al uren bezig en het wilde maar niet opschieten…. En om dat te kunnen constateren moest er gekeken en gevoeld worden. Meerdere keren. Door verschillende personen. Eerst de assistent-verloskundige. Dan de verloskundige. Ook nog even de assistent-gynaecoloog. En voor de zekerheid de gynaecoloog. En tot slot alle zesdejaars studenten Geneeskunde, die net op dát moment hun coschappen lopen. Het leek wel Nationale Open Huizen Dag. Gelukkig lag mijn voortuin er netjes bij.

‘Ze zit vast’

Terwijl ik erover nadenk wie het principe zwangerschap en bevalling ooit heeft bedacht, trekt het beeld een louche aannemer aan mij voorbij. Zo’n rauwdouwer met een bouwvakkersdecolleté. Stilzwijgend kijkt hij naar de plek waar de aanbouw moet komen. Hij meet en schrijft niets op, want door zijn jarenlange ervaring schat hij alles prima in. Totdat de aanbouw er staat en de deur naar binnen draait. En het tuinstel waar je al die tijd op hebt gebivakkeerd niet door de deuropening naar buiten past. Ai, het is toch wat aan de krappe kant. Mijn dochter kon de spreekwoordelijke aanbouw ook niet uit. ‘Ze zit vast’, aldus de geruststellende woorden van een puistenkop in opleiding. Inmiddels was het etenstijd. Voor het eerst in mijn leven had ik geen trek of honger. Mijn man daarentegen wel. Hij harkte smakelijk bij mijn hoofdeinde een bord met piepers, sperziebonen en een karbonade naar binnen. Terwijl de geur van jus mijn neus binnenkwam, hoorde ik de voedingsassistente zeggen dat mijn man goed op zich zelf moest passen. Per slot van rekening zat hij er ook al een tijdje. Het was maar goed dat ik op dat moment geen jachtgeweer bij mij had….

‘Je bent het zo vergeten’

Uiteindelijk werd het een keizersnede. Niet wat we hadden gehoopt, maar opgelucht waren we wel. Dit was echt nodig voor de gezondheid van onze dochter én voor mij. Een vreemde gewaarwording was het. Daar lag ik op de operatietafel met een gevoelloos onderlichaam. Gevoelloos: het beste wat mij had kunnen overkomen na 27 uur weeën. Met een scherm voor onze neus wachtten we op het moment dat ons kindje ter wereld zou komen. Alsof we over de schutting naar de buren zaten te kijken, die gezellig boven mijn braakliggende buik aan het barbecueën waren. Daar was ze dan. De chirurg hield onze dochter boven het scherm, zoals Simba in de Lion King aan het dierenrijk werd getoond. We waren net zo verheugd en trots. Overspoeld met emoties. Dol van geluk.
‘Je bent de bevalling zo vergeten’, hoor ik moeders weleens zeggen. Die vrouwen liegen (heel hard) of hebben een beginnende vorm van Alzheimer. Want je vergeet weleens WC-papier te halen of naar een verjaardag te gaan. En er kan ook weleens wat in je mondhoeken achterblijven na het eten van een broodje chocoladepasta. Maar je vergeet geen bevalling. Echt niet.

Liza Blog

Ik ben Liza. Dertiger en trotse moeder van een dochter. Ik schrijf graag. Het liefst over bijzondere mensen en dingen die mij opvallen of verbazen. Ik schrijf korte verhaaltjes met een dikke knipoog en gezonde zelfspot. Het moederschap is een leuke inspiratiebron. 

 

 

 

 

Beeld: Pinterest