Jij bakt kiloknallers in boter, ik braad in olie. Jij haat computers, ik verdien er mijn geld mee. Jij kan prachtig tekenen, ik heb de creativiteit van een pinda. Mam, we hebben niet veel gemeen. We zijn ook geen BFF’s. Wij kopen samen geen tampons. Ik leerde tongen door het (veel) te doen. En onze telefoontjes zijn vooral praktisch van aard. Maar sinds ik moeder ben, en jij oma, zijn we meer verbonden dan ooit. We delen dezelfde liefde voor een prachtig kind.  Mijn dochter. Jouw kleinkind. Hoe bijzonder is dat!

‘Koop schampschot’

Mijn moeder is een uniek exemplaar. Achterhoeker pur sang. Niet lullen maar poetsen. Grote mond, klein hartje. Een regelrechte flapuit. Dát, in combinatie met haar beperkte computerskills, leidt vaak tot hilarische en tenenkrommende situaties. Het duurde iets te lang voordat zij door had dat reacties op een Facebook-bericht ook voor anderen te zien zijn. Ze is sneller met het posten van geheim baby- en huwelijksnieuws dan Albert Verlinde. En haar FB-vriendinnen weten alles over de conditie van mijn baarmoeder na de keizersnede. Ze deelt iedere winactie en spreuk, zoals ‘Het mooiste sieraad zijn de armen van je kleinkind om je hals’. (Hoe schattig is dat…). Whats appen is ook zoiets. ‘Is aan het typen’ staat soms een half uur in beeld. Onlangs ontving ik: ‘Lies, koop schampshot’. Shampoo dus. ‘Mam, jij hebt type-aids’, hoorde ik mijn 13-jarige zusje laatst zuchten. Dankzij de hulp van generatie Y in huis neemt mijn moeder actief deel aan de digitale wereld.

‘Vieze drel’

Eén dag in de week past mijn moeder op ‘Beppie Oorkleppie’, zoals ze mijn dochter noemt. Een betere opvang kunnen we ons niet wensen! Voldaan komt het kind thuis. Brood, fruit, ontbijtkoek, vissticks, cakejes, chips, rozijntjes, ranja, chocolade, avondeten. Alles is in huis. Bekend staat mijn moeder om de frikandel in een koffiefilter met een dot mayonaise. De ‘vieze drel’, zoals ze die vroeger al met veel plezier aan buurtkindjes uitdeelde. De oppasdag bestaat uit leuke dingen doen. Alles kán en mág. De pannen gaan uit de keukenkastjes en er staat een ballenbak in de woonkamer en een wipkip in de tuin. Ze fietsen, wandelen en schommelen. Mijn moeder vindt het gé-wél-dig als mijn dochter stout is. Als ze in de supermarkt de schappen uitpakt of bloemenperkjes omploegt. Mijn moeder lijkt in dat opzicht op haar vader. Die stuurde mijn moeder naar de buurtslager om aan de beste man te vragen of hij ook varkenspoten had. Als hij dan ‘ja’ antwoordde, dan zei mijn moeder ‘dan zult u wel moeilijk lopen’. Ze kreeg er 2 gulden voor. Mijn opa deed ook weleens een verse hondendrol in een portemonnee, die hij voor het huis op de stoep legde. Onder het raam gierden ze het uit, om de buren met poepvingers. U begrijpt het. Ik houd mijn hart vast voor wat er nog komen gaat.

Man bijt hond

We liggen weleens overhoop, mijn moeder en ik. Meestal over irrelevante zaken. Zij begrijpt mij niet, ik begrijp haar niet. That’s it. Driftig gaan we tegen elkaar tekeer. Mijn moeder in onverstaanbaar Achterhoeks met een ietwat Duitse tongval. “Ie bunt net oe vader”, maak ik weleens op uit de brij van woorden. U moet weten, dat ze na 30 jaar samenzijn van mijn vader gescheiden is. Ik vraag daarom maar niet door. Zoals de donderwolk komt, zo klaart de lucht ook weer op. Niks ingewikkelds tussen ons. We drinken dan gewoon weer samen koffie aan de keukentafel. Onder het genot van een mega-mergpijp vertelt mijn moeder dan over de nicht van de vriendin van de tante van haar buurman, die onlangs een slippertje maakte met de zoon van de voorzitter van de carnavalsvereniging die vroeger bij mijn moeder in de klas zat. ‘Et ie met?’, vraagt als ze klaar is met haar verhaal. Ik kijk op het aanrecht. 6 kilo verse worst, omdat ze altijd mee-eters heeft. Ik bedank vriendelijk. En wacht innig op de dag dat het programma Man bijt hond een keer om 17.00 uur bij mijn gastvrije moeder aanbelt om de dag door te nemen.

Rots in de branding

Mijn moeder zegt altijd, dat als haar kinderen in de problemen zitten, dat ze ons nog aan de andere kant van de wereld komt ophalen. Lopend, ondanks haar artrose. En ik geloof dat. Want mijn moeder is een rots in de branding. We kunnen altijd van haar op aan. In januari waren mijn dochter, mijn man en ik geveld door de griep. Het hele systeem lag plat. Zonder daarover na te denken, stapte mijn moeder voor dag en dauw met haar OV-vrees in het boemeltreintje. Op haar schoot een grote pan verse kippensoep. Als een wervelwind ging ze met een poetsdoek door het huis. Wiegde mijn zielige dochter in slaap en maakte voor ons een power-smoothie. Ging met onze auto bij de buurtsuper boodschappen doen en kwam zonder auto terug. Lopend. Met twee grote, volle boodschappentassen aan haar armen en zweet op haar voorhoofd. Het autoalarm ging af en ze kreeg het niet meer uit. Wij waren belangrijker, ze moest daarom snel naar huis. De loeiende auto heeft er de hele dag gestaan. Wijkbewoners, onze excuses.

Lieve mama, je weet het, ik neem je graag in de maling. Er is altijd wel iets te lachen om en met jou. Daarom dit blog voor Moederdag. Ik hoop dat je het leuk vindt.
Ik wil je graag zeggen dat ik je heel erg waardeer. Voor wie je bent en wat je voor ons doet. En voor onze dochter in het bijzonder. Je bent een geweldige, lieve moeder en oma. Bijzonder en uniek!

Ik hol van oe!

 

 Liza BlogIk ben Liza. Dertiger en trotse moeder van een dochter. Ik schrijf graag. Het liefst over bijzondere mensen en dingen die mij opvallen of verbazen. Ik schrijf korte verhaaltjes met een dikke knipoog en gezonde zelfspot. Het moederschap is een leuke inspiratiebron. 

Wil je meer van Liza lezen? Volg haar dan op Twitter @lizaschrijft of like haar Facebook-paginawww.facebook.com/lizaschrijftgraag Binnenkort gaat ook haar website live:www.lizaschrijft.nl Nog even geduld dus!


Beeld: Pinterest