Een beetje treurig kijken ze mij via de spiegel aan. Mijn lieve meisjes. Mijn borstjes lijken op Droopy. Bruine schoteltjes van tepels hangend in ietwat overtollig huid. Een half jaar lang is eraan getrokken en gezogen. De dames moeten er nog steeds van bijkomen. Laten we eerlijk zijn: borstvoeding geven is topsport. Fysiek én mentaal. Moeder Natuur bedoelt het goed, maar echt makkelijk maakt ze het ons dan weer niet. Typisch zo’n vrouwenactie. Ik heb borstvoeden weleens ‘tietworstelen’ genoemd. Want dat was het soms: geworstel met tieten. Het zou naast de 100 meter handkolven een vast onderdeel kunnen zijn op de Olympisch Spelen. En ik zou mezelf best voor Nederland willen afvaardigen, mits de kandidaten worden ingedeeld op cupmaat en gewichtsklasse. Want bij de gedachte dat de Sloveense Jovanka met haar 1.95 m haar melkzwabbers tevoorschijn haalt, krijg ik acuut tepelkloven.

Big Mac

Toen de borstjes werden uitgedeeld stond ik niet vooraan. En ook niet achteraan. Ik geloof dat ik er niet eens was. Gelukkig heeft de grootte van borsten geen invloed op het welslagen van borstvoeding. Deze feitjes en meer tietje-wist-je-datjes leerde ik tijdens een borstvoedingscursus. Ik wilde namelijk goed beslagen ten ijs komen. Daar zaten we dan; 15 zwangere vrouwen in een kringetje. Met in het stralende middelpunt één man. Het knullige type in een katoenen beige broek dat met een iets te hoge stem bij de koffiehoek aan zijn collega’s vertelt dat ‘we zwanger zijn’. Oké prima, maar dan stel ik voor dat deze man na de bevalling tien weken lang aliens van vleesbomen menstrueert. Eens horen of hij dan nog zwanger was. Een beetje vreemd was de cursus wel. Maar dat lag vooral aan mij. En aan die man. En aan de mevrouw die de cursus gaf. Een heerlijke degelijke verschijning met kort pittig kapsel, die ooit het woord praktisch uitvond. Ik denk dat ze de Opzij leest, Nordic walkt, lekker moestuint, van cd-tjes ansichtkaarten maakt en chef-regel is van de lokale vrouwenbond. Ze is bovendien vóór okselhaar. Meerdere malen liet ze met haar grote werkhanden een soepele, rubberen tiet de kring rondgaan. ‘Pak ‘m lekker beet en maak er maar een hamburger van, dan kan de baby goed toehappen’, gebood ze ons. Dát was het moment dat ik van ongemakkelijkheid een klein plasje liet gaan. En nooit meer mijn tanden in een Big Mac heb gezet.

Bevroren maandverband

De borstvoeding kwam na de bevalling niet lekker op gang. Ik kolfde mij een ongeluk. Wat een koeienwerk. De hele dag door. Met mijn kolfervaring kon ik wel een melkveehouderij in het Friese Hardegaryp beginnen. Op het zoemende, ritmische geluid van de kolf maakte ik op een gegeven moment in mijn hoofd zelfs een liedje. Ach ja, je hebt zo de tijd als je borstvoeding geeft. Mijn man steunde het geven van borstvoeding volop, maar ik zie zijn gezicht nog vaak voor me. Blij en verwonderd als ik mijn BH uitdeed en Bep & Truus vol, rond en gezwollen in zijn ogen keken. Teleurgesteld en ongemakkelijk als ik de plastic Vuvuzela’s op de hoofden van de tweeling plaatste en de flesjes zich begonnen te vullen.
Regelmatig stond hij ook met iets in zijn handen dat uit de vries-koelcombinatie kwam. ‘Eeh Lies, wat is dit?’. *ZUCHT* ‘Schat, dát is bevroren maandverband voor de stuwing’, zei ik dan geërgerd alsof het bij de gemiddelde Nederlander in de vriezer lag. Rustig, maar verward legde hij het dan weer terug. Een maand na de geboorte van onze dochter was mijn man jarig. We hadden wat visite uitgenodigd. In mijn ooghoek zie ik hem nog driftig heen en weer lopen met taart en fris. En met een zakje ijsblokjes. Juist. Melkblokjes. Hiep hiep tiet!

‘Les Pays-Bas, douze points’

Na een tijdje ‘liep’ de borstvoeding, zoals dat dan heet. Mijn dochter tevreden, moeders blij! Een opluchting kan ik je vertellen. We hadden namelijk net spruw overleefd. Ik dacht altijd dat spruw spreeuw betekende in het Achterhoeks, het bleek echter een schimmelinfectie te zijn. Behendig legde ik mijn dochter aan. Want inmiddels was ik overstag gegaan en had ik ook zo’n Inspector Gadget-BH. Supersonische flap naar beneden en gaan met die banaan. Verkrijgbaar in de kleuren huid, zwart en wit. Mega-onaantrekkelijk, maar verdomd handig. Zo ging het een paar maanden naar dikke tevredenheid. Maar zoals iedere sporter op topniveau kwam ook ik langzaamaan op mijn retour. Ik had toch wel zin in meerdere wijntjes. En het was ook wel fijn als mijn man onze dochter een flesje kon geven. En die kolf mocht van mij een enkeltje Moskou krijgen. Het keerpunt kwam een keer ’s nachts. Mijn dochter en ik waren alleen thuis. Als een zombie voedde ik haar. Halverwege viel zij in slaap. Zij wél, hoor ik mij nog denken. Ik trok toch maar weer de diesel van stal. Met twee gekolfde flesjes melk liep ik zachtjes de trap af richting koelkast. Na de derde trede gleed ik uit. Met een dubbele salto-radslag-schroef kwam ik met gepaste drama onderaan de trap terecht. Dochter wakker. Geen dopjes op de flesjes. Een abstract kunstwerk op de muur van moedermelk. Prachtig uitgevoerd. ‘Les Pays-Bas, douze points’. Dit leverde mij zeker een gouden plak op. Ze zeggen dat je op je hoogtepunt moet stoppen. Dat deed ik dan ook maar, het was goed zo. Ik was uitgetietworsteld.

Liza Blog

Ik ben Liza. Dertiger en trotse moeder van een dochter. Ik schrijf graag. Het liefst over bijzondere mensen en dingen die mij opvallen of verbazen. Ik schrijf korte verhaaltjes met een dikke knipoog en gezonde zelfspot. Het moederschap is een leuke inspiratiebron. 

Wil je meer van Liza lezen? Volg haar dan op Twitter @lizaschrijft of like haar Facebook-pagina www.facebook.com/lizaschrijftgraag Binnenkort gaat ook haar website live: www.lizaschrijft.nl Nog even geduld dus!

 

Beeld: Pinterest