Soms gaat het me echt te ver. En mensen die me goed kennen weten dat dit niet snel het geval is. Ik ben over het algemeen stabiel en laat me niet snel gek maken. Maar er zijn grenzen…

Het begon als een gezellig gesprekje op het zwembad, tijdens het aankleden van ons kroost. Je kent het wel: moeders onderling vertellen quasi nonchalant wat hun kind zo lief, leuk, schattig en bijzonder maakt. Zonder daarbij op te scheppen, want dat is Natúúrlijk Nooit de bedoeling. Ahum.

Een van de moeders vertelt dat haar zoontje uren achter elkaar lekker zelf kan spelen op het speelkleed. Nu vind ik dit op zich al een rare opmerking. Want sinds wanneer is uren alleen spelen iets om trots op te zijn? Bij kinderen schijnt dit toch een eigenschap te zijn die het vraagt om over op te scheppen. Ooit een volwassen vrouw horen zeggen: “Heb gisteravond uren stil op de bank gelegen. Heerlijk! Mijn man had geen kind aan me!”? Nee, dit hoor je nooit uit de mond van een volwassene. Want eenmaal achttien (of twaalf?) wordt het opeens stoer om te zeggen dat je juist super druk bent en er een ontiegelijk sociaal leven op na houdt.

Maar goed, terug naar het onderwerp. Deze baby kon zich dus urenlang alleen op het kleed vermaken. Mijn tweede gedachte was overigens: “lekker gezellig”. Zijn we niet stiekem ook een beetje moeder geworden om ons onmisbaar te voelen? Een kind dat zich uren alleen vermaakt haalt dit genadeloos onderuit. Kortom: ik kon me niet voorstellen waarom deze dame in badpak mij (en enkele andere moeders) vol trots vertelde dat haar kind het wel goed kon: uren alleen spelen.

Andere moeders hoorden het schouwspel aan (kleedkamers van zwembaden zijn erg gehorig) en voelden kennelijk wel de drang om hun respect te tonen voor deze knappe baby. “Wat heerlijk lijkt me dat, mijn kindje wil nog geen 10 minuten alleen op het kleed liggen.” En voordat ik kon zeggen “Wat een fijn, sociaal kind heb je dan”, bulderde een andere moeder “Ja vertel, wat is de truc? Hoe komt het dat jouw kleintje zich zo goed vermaakt?”

En toen kwam de aap uit de mouw. Moedertjelief had een stuk speelgoed gevonden waar haar zoon al liggend urenlang zoet mee was. Mijn dochter heeft de keus uit 26 stuks pluchen, plastic, houten speelgoed: groot, klein, zacht en hard, maar na een dik half uur verkiest ze mijn gezicht en gezelschap daar toch altijd boven. Maar kennelijk bestaat er dus een stuk wonder speelgoed. Een ‘godsgeschenk’ dat liggende kinderen uren zoet houdt. De moeder liet me er een foto van zien. En die deel ik hier met jullie. Om er vervolgens slechts enkele woorden aan vuil te maken. Want please…  een piano voor je voeten???? Ja, dat gaat mij dan nét even te ver.

piano voor voeten

 

 

Profielfoto Sanne

 

Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.