Sinds een half jaar liggen dingen niet meer op de plek waar ik ze achter liet. Een kleine schaduw achter me, met vliegensvlugge handjes is me steeds te snel (of te slim) af. Ik gooide net een wasmand leeg op het bed en vond onder de schone handdoeken en het ondergoed een Raboscanner. Dezelfde Raboscanner die eerder in de kast lag, of hoogstens op de tafel, maar zeker niet op het bed. Ik maak namelijk geen geld over vanuit mijn slaapkamer. Iemand anders heeft die scanner er dus neer gelegd en ik kan wel raden wie…

Het tepelhoedmysterie

Nu is zo’n Raboscanner nog redelijk onschuldig. Een paar maanden geleden maakte ik me echter meer zorgen. Dochterlief was vrolijk aan het spelen met een mandje met prulletjes. We aten een broodje, ik ruimde de boel op en ontdekte dat er twee tepelhoedjes ontbraken in het eerder genoemde mandje. Ai… Voordat de paniek toesloeg eerst maar eens heel goed zoeken. In alle keukenkastjes, onder de bank, de kussens, in de vaatwasser (ja, dus zelfs op alle plekken waar mijn dochter nooit bij zou kunnen!), maar helaas: geen succes. En dus begon ik me af te vragen of een meisje van 9 maanden oud twee tepelhoedjes op kan eten. Ik pakte een derde hoedje, maakt er een bolletje van en deed dit in haar mond (ik geef toe, je doet gekke dingen om nog gekkere dingen uit te kunnen sluiten). Ze spuugde het stuk plastic meteen uit. Goed teken, zou je denken. Ze lust kennelijk niet graag tepelhoedjes. Maar het kan ook zijn dat ze vol is van twee eerdere tepelhoedjes. Toch?! En dus ging de zoektocht verder, werden alle keukenkastjes nogmaals uitgepakt, werd de dokter gebeld voor advies en brak het zweet me aan alle kanten uit. Ik zag ineens voor me dat mijn dochter op tienjarige leeftijd ineens merkwaardige gezondheidsklachten krijgt om er vervolgens achter te komen dat ze twee tepelhoedjes in haar maagje heeft. Mijn meisje was ondertussen vrolijk aan het spelen, dronk een flesje melk en sliep als een roos.

Waar zijn mijn sleutels?

Dat was het begin van heel veel zoekgeraakte voorwerpen. Tandenborstels, plastic lepels, de afstandbediening, flessen shampoo, pantoffels, schoentjes, speentjes: alles verdwijnt als sneeuw voor de zon als mijn kleine lief in de buurt is. En met stip op één: sleutels. Het is niet op één hand te tellen hoe vaak ik op het punt stond om de deur uit te gaan (elf kilo dochter op de ene arm, een tas in de andere arm, snel nog een hap brood en slok thee…) maar ging het hele feest niet door omdat mijn huis- of fietssleutels in geen velden of wegen te bekennen waren. En als ik mijn dochter vraag waar ze de sleutels neer gelegd heeft kijkt ze me (bewust of onbewust) ondeugend aan, lacht en waggelt vervolgens naar de afstandsbediening of mijn mobiele telefoon om die – terwijl ik heel even niet kijk – op een plaats te leggen waar geen mens ze zoekt. En zo komen we onze dagen door.

Oef…

Ik moet me toch maar eens gaan aanwennen om kleine voorwerpen beter (en vooral hoger) op te bergen. Dat voorkomt een hoop stress en paniek. Maar het zorgt ook wel weer voor lachwekkende situaties en mooie anekdotes voor later. Want deze week kroop ik door de keuken om een bord vol op de grond gevallen rijstkorrels op te rapen. Mijn meisje zag de lol er wel van in, kroop mee en gierde van de lach toen ze me omver duwde. En terwijl ik op mijn rug in de keuken lag, ontdekte ik een héél klein kiertje tussen de keukenkastjes en de plint. En je raad het al… daar waren twee tepelhoedjes heel zorgvuldig opgeborgen. Oef…. Scheelt me weer een ritje naar het ziekenhuis als dochterlief 10 jaar oud is:)

 

profielfoto

 

Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.

 

 

 

Beeld boven: Pinterest