Nog twee nachtjes slapen en dan wordt onze liefste lieveling één jaar oud. 365 keer wakker worden en binnen één seconde aan haar denken. Aan dat kleine meisje dat op 28 juni 2014 ons leven binnen kwam en hier een bak vol liefde en geluk neer gooide. Die een gevoel in me aanwakkerde waarvan ik niet wist dat het bestond. Liefde in de meest pure vorm. Dat verdient een mooi verhaaltje, voor mijn kleine popje.

Moeder worden, dat leek me wel wat. Echt helemaal voor me zien deed ik het echter nog niet tijdens mijn zwangerschap. Tegen anderen verkondigde ik wel dat ik ‘vast niet alleen maar over mijn kindje zou praten’, ‘het vast heerlijk zou vinden om ook te blijven werken’ en ‘het vast geen probleem vond om mijn kleintje 1,5 dag per week naar de kinderopvang te brengen’. Zo zou het lopen… vast.

Niet te bevatten

Maar toen wist ik nog niet dat ik moeder werd van Lena. Van een niet te bevatten zo mooi, lief, klein meisje. Die me vanaf de eerste seconde aankeek met een blik van ‘jij zal toch altijd voor mij zorgen?’ En daar begon ons avontuur. Als moeder en vader van dit kleine wonder. De eerste weken week ze niet van onze zijde. Of nou ja, wij niet van de hare. Gordijnen gesloten, niet te veel visite, maar vooral heel veel aandacht en liefde. Uren knuffelen, voeden, wiegen en kussen.

Gordijnen open

Een paar weken verder gingen de gordijnen open. Ons meisje werd iets groter en iets sterker en vol trots lieten wij haar zien aan iedereen die maar wilde. Inmiddels was de moeder in mij voor de volle 100% opgestaan. Praten over mijn kindje? Het liefst de hele dag! Weer aan het werk? Liever nog láááng niet! En de kinderopvang was inmiddels afgebeld.

Liefde

Ik groeide in mijn rol als moeder. Trok me inmiddels niets meer aan van goedbedoelde tips van vage bekenden of discussiefora op internet. Het opvoeden van ons kindje deden (en doen) we helemaal zoals we dat zelf graag willen. Wij kennen ons meisje immers het beste van iedereen. Flesjes dagelijks uitkoken, biologisch eten, huidvriendelijk katoen, ongeraffineerde suikers, raampje open in de kinderkamer… Alle tips & tricks zijn goed bedoeld, maar het is me inmiddels wel duidelijk dat kleine kindjes één ding vooral nodig hebben: héél véél liefde. Nou, dat kan geregeld worden!

Alle eerste keren

En zo kroop (of vloog?) het eerste jaar van mijn meisje verder door. Het ene moment lijkt haar geboorte de dag van gisteren. Want wat kan ik me onze eerste ontmoeting nog glashelder herinneren. Maar als ik me dan bedenk wat er in dat ene jaar allemaal heeft plaatsgevonden, dan lijkt dit onmogelijk in 52 weken te passen. Urenlange wandelingen met de kinderwagen in de zon, bezoekjes aan het museum, ritjes naar de supermarkt, bezoekjes aan opa’s en oma’s, weken op de camping, weekenden in vakantiehuisjes. En niet te vergeten alle eerste keren: de eerste keer lachen, omrollen, zitten, zwemmen, optrekken, in bad. De eerste nacht doorslapen, de eerste keer logeren, de eerste keer fietsen, de eerste tand en (deze week!) de eerste pasfoto.

Hoera!

Allemaal momenten in mijn geheugen gegrift. En zorgvuldig vastgelegd op 10.000 foto’s en 5 volgeschreven dagboeken. Want dat is leuk voor later. Maar ‘later’ duurt gelukkig nog zo lang. Want eerst is het nu. En ‘nu’ is twee dagen voor de eerste verjaardag van onze liefste lieveling. De taart met foto staat morgen klaar bij de HEMA, een tas vol cadeautjes staat klaar in de kast, vrienden en familie zijn uitgenodigd, de batterij van de fotocamera is opgeladen, kaarsjes, slingers en ballonnen liggen paraat. Want we vieren dat we het leven mogen delen met zo’n bijzonder meisje. Hieperdepiep hoera!!

Profielfoto SanneIk ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.