Op het moment dat jullie deze blog lezen lig ik heerlijk in de zon in Frankrijk. Althans: als we de heenreis goed doorstaan hebben. Naar de vakantie kijk ik al maanden uit, maar over de reis heb ik nog wat twijfels. Twaalfhonderd kilometer in de auto met een meisje van net 1…. Hoe gaat dat lopen? Menig moeder in mijn omgeving draait haar hand hier echter niet voor om. Die slepen drie kids en een auto tot de nok toe gevuld zonder moeite 1800 kilometer mee naar Spanje. Kids met een lading snoep, chips, dvd’s en spuugbakjes op de achterbank, naast zich een man die niets liever doet dan autorijden en zelf een stripje slaappillen in de aanslag. Gaan met die banaan! Bij ons is de realiteit net wat anders.

Middle of nowhere

Manlief en ik houden beide niet van autorijden en onze dochter doet niets liever dan bewegen. En dat gaat wat moeilijk ingesnoerd in een autostoeltje. Een nieuw speeltje is slechts twee minuten interessant en een mobiele dvd speler is echt het laatste dat ik ooit aanschaf. Maar gelukkig hebben we gemerkt dat madame minimaal twintig minuten tevreden is met een halve soepstengel. En dus liggen er zes pakken smaakloze broodstaafjes klaar in de auto. Ook hebben we onze reis opgeknipt in twee dagen van 600 kilometer. Dat klinkt al meteen heel anders en bovendien slapen we op deze manier een nachtje in het pittoreske, maar oh zo mooie Saint Paul. Niemand heeft er ooit van gehoord, het is zo klein dat ik me afvraag of er stromend water is, maar kennelijk staat er een B&B die ons een nachtje wil hebben. Vooruit dan maar.

Op vakantie?

Ik denk dat mijn dochter in eerste instantie helemaal niet door heeft dat we op vakantie zijn. Al haar speelgoed is namelijk mee, dankzij onze joekel van een Volkswagenbus. Evenals een campingbedje met haar eigen matras en beddengoed, haar hele collectie boekjes, haar kinderstoel en natuurlijk haar complete zomergarderobe. De hele weg kijkt ze tegen mijn hoofd en dat van haar vader aan: bekend terrein. En eenmaal op de camping in Zuid-Frankrijk zijn het opa en oma die ons uit de auto helpen. Kortom: (bijna) alles is net als thuis. Gelukkig hoeft mijn dochter dus niet te wennen, de eerste dagen op de camping.

Eerste stapjes?

Maar als we die 1200 kilometer en het installeren van al die spullen overleefd hebben, dan kan het feest beginnen. Drie weken lang als gezin samen. Genieten van zon, lekker eten, liters wijn, leuke dagtripjes naar lokale marktjes, stadjes en het zwembad, stapels tijdschriften en goede boeken. Iedere dag vol spanning toekijken of dochterlief misschien daar in Frankrijk op het gras haar eerste stapjes gaat zetten. Tevergeefs waarschijnlijk, omdat ze te druk is met kijken naar én spelen met alle andere leuke kindjes daar. Zucht… kan het nog beter? Alleen een dikke Duitse buurman met een slechte muzieksmaak kan de pret nog drukken. Of ach, zelfs die kan ik hebben met een zo’n stoot aan familiegeluk:)

Beeld: Pinterest

Profielfoto SanneIk ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.