Een jaar geleden ging het zo: koelkast leeg? Geen probleem, dan eten we een hapje buiten de deur. Gunstige avondzon? Heerlijk, dan pakken we na ons werk een terrasje! Zin in een goed glas wijn? Tja, waarom niet meteen een lekker gerechtje erbij bestellen? Nieuw restaurantje in de buurt? Oké, morgenavond meteen even kijken! Mijn man en ik konden altijd wel een reden verzinnen om uit eten te gaan. Sinds onze kleine meid geboren is, is dat wel anders…

Nu moet een date met de man officieel gepland worden. Op zich geen probleem, ik ben namelijk een kei in plannen. Visites, verjaardagen, vakanties plannen: ik regel het voor je. Werk- en oppasroosters worden naast elkaar gelegd, verjaardagen van andere familieleden, bekenden en vage kennissen neem ik in ogenschouw, zelfs met dieetwensen en ander geneuzel houd ik rekening. Planner is my middle name.

Leeuwin

Maar de eerste maanden na de geboorte van onze dochter was mijn behoefte om uit eten te gaan nul komma nul. Het had iets te maken met een leeuwin die haar welp niet uit het oog verliest, ofzo. Een dierlijk instinct dus, kan ik ook niets aan doen. Maar na een maand of vier begon het vooral bij mijn man wel weer te kriebelen. We wonen tenslotte niet voor niets in Amsterdam, omringd door tientallen hippe restaurantjes en barretjes. Het moest er maar weer eens van komen.

Minnares

En dus plande ik – toen mijn dochter vier maanden oud was – keurig een date in met de man. De afgelopen maanden was ik vooral de moeder van zijn kind, nu werd het tijd dat ik me ook weer als zijn vrouw, geliefde, minnares ging profileren. En dus reserveerde ik een restaurant (wel dicht in de buurt, je weet nooit hoe snel je eventueel thuis weer nodig bent) én een oppas en verraste ik mijn man met het heugelijke nieuws: we gaan uit eten! Man blij, ik blij.

Eerste date

En wat was het een fijne avond. Alle clichés werden bevestigd tijdens deze ‘eerste date’. Want natuurlijk spraken we de hele avond over onze dochter (want was is ze mooi, lief, klein en vertederend), keek ik 26 keer op mijn telefoon (ging alles goed thuis, hopelijk wordt ze niet wakker), dronk ik geen wijn (want stel je voor dat de alcohol de volgende ochtend nog in de borstvoeding op te sporen is) en waren we na een krappe 2,5 uur weer thuis (phoephoe, lange avond zeg!). Maar toch ook was er het besef dat het nog altijd heel leuk is met z’n tweetjes. Ook al zijn we nu ouders van ons kindje, daarnaast ook nog duidelijk een heel fijn stel. Missie geslaagd.

‘Huiskamerrestaurant’

De aanloop naar deze date is totaal anders dan een jaar geleden. Waar er voorheen een kwartier tijd zat tussen het idee om uit eten te gaan en het doorgeven van onze bestelling aan de ober, gaat hier nu wat meer tijd in zitten. Ook de frequentie van onze eetafspraken is drastisch verminderd. Maar de grap is: het is allemaal prima! We vinden thuis eten met onze kleine meid namelijk het meest gezellige wat er is. Daar kan geen driesterren restaurant tegen op!

 

Profielfoto Sanne

Ik ben Sanne. Moeder van het mooiste meisje van de wereld. Sinds mijn dochter geboren is praat ik over niets liever dan haar. En over andere dingen die met het moederschap te maken hebben. Mijn humor is gelukkig niet verdwenen sinds mijn bevalling, sterker nog: mijn dochter vindt me hilarisch. En dus schrijf ik mijn gekkigheden, mijn verbazing en de dingen die ik meemaak hier op New Mama.

 

 

Beeld: Pinterest