Mijn dochter Sterre en ik zitten in de auto en ik vertel haar dat we dit jaar samen op vakantie gaan. “Maar gaat papa niet mee?”, vraagt ze. “Nee lievie, papa moet werken.” “Maar kan jij papa zijn hand dan niet vasthouden?” Drie jaar is ze en ze slaat de spijker op z’n kop. Want dat is wat ik nu even niet kan, papa zijn hand vast houden….. Ik kijk naar haar, glimlach en geef haar een dikke kus. Ho, pas op Karin…opletten, we zitten in de auto. En rijden in het donker is toch al niet je sterkste punt. Hoe ik straks met z’n tweeën naar Frankrijk wil rijden, is een puntje voor later. Want naar Frankrijk wil ik natuurlijk wel. Ik wil net als anders gewoon zon, zee en strand. Zon gebruind thuis komen. Hoe we dat voor elkaar gaan krijgen zonder een papa die soms ook even op kan passen als mama ligt te zonnen, komt onder dat andere puntje te staan.

Twee jaar later zitten we met z’n drieën op de bank en kijken we een filmpje. Het gaat over een kindje waarvan de ouders gescheiden zijn. “Maar hoe kan het dan, dat het jongentje zijn papa niet zo goed kent?”, vraagt Sterre. Ik stuntel wat en probeer uit te leggen wat scheiden betekent. Maar tegelijkertijd wil ik mijn kind beschermen voor haar hersentjes die altijd op volle toeren draaien. Te laat…. daar komt de volgende vraag al. “Mama, jij en papa gaan toch nooit scheiden hé?” Haar dat beloven durf ik niet meer. Maar ik denk terug aan alle mama’s die dat jaar, twee jaar geleden, wel alleen met hun kind op vakantie gingen. En ik ben dankbaar dat het twee jaar geleden voor ons gelukkig niet zo ver gekomen is…. Ik heb zoveel bewondering en maak een diepe buiging, voor de moeders die het elke dag alleen moet doen, zonder partner.

Karin

Ik ben Karin, dertig jaar en trotse mama van Sterre. Ik ben getrouwd en na de eerste drie jaar fulltime mama geweest te zijn, geniet ik er enorm van om nu parttime te werken als assistente bij een praktijk. 

Beeld boven: Pinterest