Een dochter is geweldig. Om duizendeneen redenen, waarvan de geweldig schattige meisjeskleren er overduidelijk één is. Jaren geleden had ik je voor gek verklaard, maar het blijkt echt waar: tegenwoordig koop ik liever kleding voor Lena dan voor mezelf. Vorige week donderdag nog ging ik de stad in met flinke opwinding, omdat de nieuwste herfstcollecties weer lagen te shinen in de winkels. Mijn pinpas gleed als een zonnetje door de pinautomaten van de Zara, H&M en de Hema. Met een tas vol moois kwam ik thuis. Een jurkje met vlinders, stoere spijkerbroek, schoentjes met glittersterren, een legging met roze bloemen… ik kon niet wachten om het de ochtend erop te laten zien aan Lena. Dit vindt ze vast geweldig!!

Haar reactie was inderdaad zoals verwacht: ze vond de kleren prachtig! ‘Kijk mama, vlinders! Kijk mama, bloemen! Kijk mama, letters!’ Maar stap 2 ging iets minder goed. Want ho maar dat Lena deze kleding ook daadwerkelijk ging dragen. Er is de laatste week namelijk maar één favoriet kledingstuk: een knalroze, iets te ruime, maar oh zo zachte Hello Kitty pyjama. Voor in bed een geweldige uitvinding, maar iets minder geslaagd voor overdag. Allereerst omdat het overduidelijk een pyjama is en de hele straat/buurt/stad dit dus ook signaleert. Ten tweede omdat ik het simpelweg niet echt hygiënisch vind dat Lena zeven dagen en nachten achter elkaar in hetzelfde kledingstuk loopt (en fiets, rolt, danst, springt en kruipt). En ten derde omdat ik het toch wel jammer vind dat er voor honderdvijftig euro aan herfst- en winterkleding in de kast hangt te verstoffen. Die kleren heb ik niet alleen gekocht voor op een hanger.

Maar goed, wat doe je dan, als liefhebbende moeder, in een poging streng – doch rechtvaardig – te zijn? De pyjama is momenteel overduidelijk echt heel erg favoriet bij Lena. En iedere ochtend de strijd met haar aangaan is niet wat ik wil. Tranen om een kledingstuk, nee daar begin ik niet aan. En dus geef ik deze week toe aan de kledingwensen van mijn lieve dochter. Vrijdag dronken we koffie in het gezellige buurtcafé, met Lena in haar Hello Kitty pyjama. Misschien keken andere moeders me met een schuin oog aan (misschien ook vol herkenning), maar weet je wat het mooie is…. dat maakt niets uit. Want wat was het gezellig! Lena volledig in haar element en apetrots op haar roze outfit. Om de boel hygiënisch te houden heb ik een tweede – exact hetzelfde – exemplaar van Kitty gekocht. En nu maar hopen dat het een fase is, die maximaal een paar weken duurt 🙂