Ik ben een type die van haar slaap houdt, ben ik altijd al geweest en zal ik ook altijd blijven. Slapen is mijn ultieme basisbehoefte. Voor de meesten is het eten, maar voor mij is het slapen. Sinds ik kinderen heb, kom ik ernstig slaaptekort. Ik denk dat de meeste ouders dat wel hebben. Uitslapen op vrije dagen en weekenden zit er niet meer in. En daar baal ik soms van.

Horrorscenario’s

Onze oudste dochter wordt in april 4 jaar en de jongste wordt een week later 1 jaar. Ze verschillen dus drie jaar en een week van elkaar. De oudste was toen ze nog een baby was een supermakkelijk kind. Overdag sliep ze voornamelijk en ’s nachts ging ze al heel snel van twee voedingen per nacht naar één, naar doorslapen van 19 tot 7 uur binnen drie maanden. Ruim voordat mijn zwangerschapsverlof afliep, sliep ze hele nachten door. Ziek was ze ook nooit. Kortom, alle horrorscenario’s die ik tijdens mijn eerste zwangerschap aan heb moeten horen over huilbaby’s en kinderen die na jaren pas een keer besluiten door te slapen, kon ik wegwuiven. Ik was een gelukkige moeder, want ik kon slapen.

Verstoord slaapritme

Op een gegeven moment was de oudste 2,5 jaar oud en op één of andere wijze was haar slaapritme verstoord. Midden in de nacht diende ze zich herhaaldelijk aan in onze kamer, ze wilde bij ons slapen. Of we kwamen boven en ze lag ongestoord in ons bed te slapen. Hoe ze het voor elkaar kreeg wisten we niet, maar op één of andere manier wist ze ook geruisloos de babyfoon te omzeilen.

De verstoorde nachten braken ons op, het slaaptekort in combinatie met weinig rust overdag was duidelijk aan m’n gezicht af te zien. Het bleef ook bij de kinderfysiotherapeut niet onopgemerkt. Mijn verhaal over de verstoring van het slaapritme gaf haar aanleiding om me een boekje te leen aan te bieden. Het boek ‘Slaap kindje slaap’ van de Spaanse kinderneuroloog dr. Estivill. Een snelgids om je kind te leren slapen. Ik moet eerlijk zeggen, toen ik het boekje overhandigd kreeg, was ik er in eerste instantie een beetje sceptisch over. Ik kende die hele dr. Estivill niet en ‘een snelgids om je kind te leren slapen’ geloofde ik al helemaal niet in. Het boekje is bovendien veel te dun om überhaupt iets nuttigs in op te nemen. Maar goed, ik was de gebroken nachten zat en ik had zoiets van: ‘laten we (lees: ik) het maar proberen’.

Methode dr. Estivill

Bij de methode van dr. Estivill is het uitgangspunt dat slapen een gewoonte is, die kinderen gewoon kunnen aanleren. Niet door streng of boos te zijn, maar door liefdevol en uiteraard consequent gedrag. Je kind moet een gevoel van veiligheid hebben en ook houden gedurende de nacht.Belangrijk is dat je de slaapgewoonte op een juiste wijze aanleert aan je kind door als ouder consequent slaaprituelen toe te passen. Voor het toepassen van deze slaaprituelen trek je dagelijks ongeveer 10 tot 15 minuten uit. Deze slaaprituelen moeten dus ELKE dag hetzelfde zijn.

Om een voorbeeld te noemen: na het avondeten vindt de aankondiging plaats dat het tijd is om naar bed te gaan, vervolgens start je met de voorbereidingen hiervan: badje, pyama aan, nog wat drinken en samen een boekje lezen. Na het boekje lezen zoek je samen nog even een knuffeltje uit om mee te slapen, een nachtkus en -knuffel en dan komt het moment, waarop de ouder de kamer van het kind verlaat. Voordat je dit doet, praat je ongeveer een halve minuut tegen je kind en zegt iets van: ‘papa en mama houden van je, nu is het tijd om te slapen, ga maar lekker slapen, dan ben je morgen weer lekker uitgerust, etc.’ Vervolgens verlaat je vastberaden de kamer, niet twijfelen of treuzelen, gewoon de kamer uitlopen. En dan begint het. Je kind gaat huilen, misschien wel schreeuwen of krijsen. Je hart breekt als ouder. Mijn oudste dochter kwam de eerste dag uit bed en schopte krijsend tegen de slaapkamerdeur aan. Ik hield aan de andere kant van de deur, de deurkruk uit ellende maar vast, zodat ze de kamer niet uit kon en beet op m’n lippen om niet ook in tranen uit te barsten.

Immers dr. Estivill heeft gezette tijdspanne per huilmoment benoemd op basis waarvan je gaat kijken bij je kind. Op dag 1 mag je na 1 minuut de kamer in. Als je kind keihard aan het huilen is, lijkt 1 minuut ontzettend lang. Je gaat de kamer in stopt je kind weer in bed en spreekt uit naar je kind, zoiets als ‘papa en mama houden van je, ga nu maar lekker slapen, schatje’. Vervolgens stop je je kind in bed en loop je de kamer weer uit. Daarna gaan er 3 minuten overheen alvorens je een tweede keer mag ingrijpen op dezelfde wijze als je hiervoor hebt gedaan en daarna 5 minuten, vervolgens 7 minuten en ga zo maar door. De tweede dag grijp je de eerste keer pas na 3 minuten in, de tweede keer na 5 minuten, de derde keer na 7 minuten, etc. En de derde dag schuift dit weer 2 minuten op in tijd. Volgens dr. Estivill slaapt je kind, wanneer je deze methode elke dag consequent toepast, binnen 3 tot 5 dagen weer goed.

Dr. Estivill in de praktijk – deel 2

Nou, dat wilde ik wel eens meemaken. Ik paste de methode toe, de eerste dag met ontzettend veel wroeging en schuldgevoel, maar met de dag werd het minder. En zowaar, mijn oudste dochter sliep, na 3 dagen consequent toepassen van deze methode, als een roos in haar eigen bed, elke avond weer.

Dochter nummer 2, nu bijna 11 maanden oud, is een geval apart. Tenminste wat slapen betreft. Ik ervaar haar slaapgedrag in de nacht heel anders dan die van haar zus. Met haar bijna 11 maanden oud slaapt ze nog steeds niet de hele nacht door, sterker nog, ze wordt ’s nachts wakker voor een flesje. Om deze reden heeft ze tot 6 maanden in haar wieg bij ons op de kamer geslapen en toen ze daar uit groeide, heeft ze bij ons in bed geslapen. Erg slecht voor je nachtrust moet ik zeggen. Sinds een aantal weken hebben we de meisjes, beiden in hun eigen bed, op één slaapkamer gezet. Na een week een zieke baby in huis te hebben gehad en 8 nachten aan één stuk door 1 tot 2 uur slaap was ik er klaar mee. Ik was weer toe aan dr. Estivill.

Nacht 1: Twee kinderen, twee slaaprituelen

Het voordeel van het toepassen van de slaapmethode bij een dergelijk jong kind is dat je niet veel woorden nodig hebt om het kind duidelijk te maken dat het tijd is om te slapen. Baby’s geven zelf sneller aan dat ze willen slapen en vallen over het algemeen makkelijker in slaap. Bij de jongste had ik sowieso al een vast ritueel voor het slapen, waardoor ik alleen de ingrijpmomenten hoefde toe te passen. De eerste dag maakte ik echter de fout dat ik de oudste en de jongste tegelijkertijd naar bed wilde brengen. Dat werkt dus niet, omdat de oudste een ander slaapritueel heeft dan de jongste. Op een gegeven moment viel de jongste in slaap en mocht ik toen met de oudste in discussie. Slecht plan dus. De volgende dag moest dat anders. Een nadeel is wel dat het moeilijker is je aan de ingrijpmomenten te houden, wanneer beide kinderen op één kamer slapen. Als de één begint te huilen, kan de ander hiervan wakker worden. Ik had in plaats van tijdmomenten, gezette ‘miepmomenten’ ingelast, van 1, 3 en 5x miepen. Rond middernacht hoorde ik de jongste miepen, ik ben meteen gaan kijken. Speentje er weer in en slapen, vervolgens hoor ik haar weer miepen. Ik wacht op miep nummer 3 en ik loop weer naar de kamer, stop het speentje erin en ze slaapt door. Rond 4.45 uur hoor ik haar weer. Het klinkt niet als gemiep, maar alsof haar iets dwars zit. Ik ga kijken. Ja hoor: poepluier. Na een poepluier volgt automatisch ‘honger’, dus ik geef haar een flesje en kruip vervolgens weer m’n eigen bed in. Daarna heb ik haar de hele nacht niet gehoord en meldde ze zich pas weer rond 7 uur ’s ochtends.
slapen1

Nacht 2: Ze begint het al een beetje door te krijgen

Nacht 2 ging stukken beter. De kinderen gingen deze keer één voor één naar bed. De jongste houdt het minder lang vol, dus die gaat eerst. De oudste wil altijd langer opblijven, dus als ze na haar zusje naar bed gaat, is ze een ‘soort van’ in de veronderstelling dat wat langer mag opblijven, terwijl het in werkelijkheid maar 15 minuten later is dan haar gebruikelijke bedtijd. Dag 2 ging echt veel beter dan dag 1. Het kan zijn dat het aan meerdere factoren ligt, omdat nacht 1 na de oma-dag was en dag 2 na een crèchedag. Over het algemeen zijn mijn kinderen na een dag crèche veel meer uitgeput dan na een dag bij oma. Dat betekent dat ze na een crèchedag meer slapen. De nacht verliep echt super. Mevrouw sliep de hele nacht door en diende zich pas aan het begin van de ochtend, 6.15 uur aan.

Nacht 3: Een terugval

De derde nacht viel ontzettend tegen. Ze had een verstopte neus en kon daardoor niet goed ademen in haar slaap. Het was dus weer een nacht met af en aan, van m’n eigen kamer naar de kinderkamer lopen. Een gefrustreerde oudere zus, die door het gemiep van der zusje niet kan slapen. De derde nacht was zwaar en na de derde nacht was ik wederom gebroken.

De nachten erna

De nachten erna konden we de Estivill methode niet blijven hanteren; ze was namelijk ziek. Niet grieperig ofzo, maar heel zwaar verkouden, waardoor ze slecht kon ademen in haar slaap. Heel zielig, maar vooral ook heel frustrerend. Uiteindelijk een neusaspirator in huis gehaald, waarmee je het overtollige snot uit het neusje kan halen, elke nacht ingesmeerd met Luuf en vervolgens was het na een week weer voorbij. Uiteraard met de bijbehorende gebroken nachten voor mij.

We proberen het gewoon nog een keer

Nadat onze jongste na een week goed hersteld was, ben ik gewoon weer opnieuw begonnen met de dr. Estivill methode. Nu we een paar weken verder zijn, moet ik zeggen: het gaat redelijk. Er zijn dagen dat ze nachten doorslaapt en rond 6.30 uur of later pas wakker wordt. En dan zit er weer een nacht tussen dat je een paar keer per nacht eruit moet om of een luier te verschonen en dan meteen een flesje te geven of om een verloren speentje weer terug te vinden….er zijn ook momenten dat ze besluit om midden in de nacht een speeluurtje in te lassen. Ze ligt dan in bed geluidjes te maken, te klappen in haar handen of heen en weer te rollen. Een flesje geven helpt soms wel, soms niet, maar ik laat het maar gewoon gaan. Op een gegeven moment wordt ze vanzelf moe en valt ze weer in slaap. Maar haar bij ons terug in bed nemen, nee, dat doe ik niet. Ze blijft gewoon lekker in der eigen bed liggen en op haar eigen kamer 🙂

SangitaIk ben Sangita Paltansing, geboren in 1982, in de mooiste stad achter de duinen, Den Haag. In het dagelijks leven werk ik, fulltime, als lokale beleidsambtenaar. Daarnaast ben ik, eveneens fulltime, moeder van twee prachtige dochters. Shivaya (april 2012) en Vanisha (april 2015). Deze combinatie brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Hier schrijf ik uiteraard graag over. Daarnaast hebben, naast de combinatie van werk en moederschap, ook veel algemene zaken mijn interesse: de actualiteiten,  vraagstukken over onderwijs en opvoeding, integratie- en emancipatievraagstukken en ontwikkelingen in de landelijke en lokale politiek.

Beeld boven: Pinterest
Beeld laag: Pinterest